KEMAN SESİ

Bindokuz yüz kırk yılı günlerden Cumartesi
Mutlu bir dergahımken Haydarpaşa Lisesi
Karlı bir kış gününde hazla geziyorduk biz
Doğan'la atiden bir umut seziyorduk biz.

Moda Caddesi'nde ki mütevazi bir evde
Okulun karşısından parka inilen yerde
Yaşlı bir zat nasılda hoş keman çalıyordu
Açık penceresinden maziye dalıyordu.

O soğukta tipide üşümezmiydi bu zat
Sihirli nağmelerle neydi bu garip tezat
Yağan karlara bakıp coştukca coşuyordu
Genç gönlü acep hangi anıda yaşıyordu.

Çok keman dinledim o bir bambaşkaydı
Nağmeler oluyordu sanki karlara hakim
O sedalar ki yıllar geçse de unutulmaz
Böylesine gizemli hal bir daha bulunmaz

yüzüme serpildikçe O'nun kar taneleri
kemanıyla dinletti ilahi nağmeleri
Belki bunlar hüsranın buruk teraneleri
Belki de bir sevdanın mutlu ifadeleri

O kar taneleriyle yansıyan keman sesi
Camda ki ak saçlının buğulu her nefesi
Hafızama nakşolmuş bir kez gitmek bilmiyor
Hatırasından esen rüzgar dinmek bilmiyor.

                                   39-42 MEZUNU DR.GALİP UZUNCA

şiir sayfasına geri dön >>